کامواس پد ۱۲ هوین؛ سخت‌افزاری که به اپل رسید، اما گردش کار جا ماند
اگر فقط جدول مشخصات را ببینید، ممکن است فکر کنید هوین با Kamvas Pad 12 بالاخره آن فاصله‌ی همیشگی با اپل را پر کرده است. یک تبلت نقاشی اندرویدی ۴۹۹ دلاری که روی کاغذ حتی از ترکیب آیپد و قلم اپل گران‌تر درمی‌آید. اما یک مرور تازه نشان می‌دهد داستان جای دیگری گره خورده؛ جایی که هیچ ستون مشخصاتی آن را نشان نمی‌دهد.
هوین، سازنده‌ی چینی تبلت‌های طراحی و نمایشگرهای قلمی، Kamvas Pad 12 را روانه‌ی بازار کرده است. این دستگاه یک تبلت مستقل با اندروید ۱۶ است، نه صفحه‌ای که برای کار کردن به کامپیوتر تکیه کند. قلب آن پردازنده‌ی MediaTek Genio 720 است؛ تراشه‌ای میان‌رده که برای کارهای گرافیکی روزمره طراحی شده. هشت گیگابایت رم و ۲۵۶ گیگابایت حافظه دارد که با کارت microSD تا یک ترابایت بالا می‌رود.
صفحه‌ی ۱۲.۲ اینچی از نوع IPS با دقت ۲۴۰۰ در ۱۶۰۰ و نسبت ۳:۲ است. روشنایی ۳۵۰ نیت، پوشش ۹۹ درصد از فضای رنگی sRGB و نرخ نوسازی ۹۰ هرتز دارد. وزن ۶۶۵ گرم و ضخامت ۷.۸ میلی‌متر است و باتری ۸۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی داخلش جا گرفته. قلم همراه، مدل PW600C، بدون باتری و مغناطیسی است و با فناوری PenTech 4.0 کار می‌کند: ۱۶٬۳۸۴ سطح فشار، تشخیص شیب تا ۶۰ درجه و دقت زیر نیم‌میلی‌متر در مرکز صفحه.
جعبه‌ی محصول کیف فولیو، دستکش هنرمند و نوک‌های نمدی را هم در خود دارد. چند اپ طراحی هم از پیش نصب شده‌اند: HiPaint، HiNote، MediBang Paint، IbisPaint و Clip Studio Paint که نسخه‌ی رایگانش فقط حالت خط‌خطی اجازه می‌دهد و فایل را ذخیره نمی‌کند. منتقد مرور از پشت‌میز iOS و macOS آمده و می‌گوید خطوط شارپ و پاسخ قلم روان است؛ نرخ ۹۰ هرتز هم لرزش مکان‌نما در کشیدن‌های طولانی را حذف کرده.
مشکل از جایی شروع می‌شود که نوبت به بردن کارها به کامپیوتر می‌رسد. AirDrop با این دستگاه کار نمی‌کند و معادل Sidecar، قابلیت اپل برای تبدیل آیپد به صفحه‌ی دوم مک، وجود ندارد. منتقد برای انتقال فایل‌هایش مجبور شده Dropbox را روی خود تبلت اندرویدی نصب کند. اینجا است که شکاف آشکار می‌شود: سخت‌افزار با اپل هم‌کف شده، اما پل ارتباطی نه.
برای کاربر اپل، بخش بزرگی از ارزش آیپد در مشخصات خشکش نیست؛ در همان جریان بی‌وقفه‌ی کار است. فرستادن فوری فایل، ادامه دادن کار بین گوشی و مک و تبلت، و میان‌برهایی که انگشتان به آن‌ها عادت کرده‌اند. تبلتی که تنها از این زنجیره بیرون می‌ماند، هرچند سریع‌تر و ارزان‌تر باشد، در عمل بخشی از کار روزمره را به عهده‌ی کاربر می‌گذارد. برداشت من این است که این هزینه‌ی پنهان، در هیچ مقایسه‌ی قیمتی دیده نمی‌شود.
منتقد هزینه‌ی رقیب اپل را هم حساب کرده است: آیپد ۳۴۹ دلار، قلم Apple Pencil USB-C هفتادونُه دلار و اپ Procreate سیزده دلار، در مجموع ۴۴۱ دلار در برابر ۴۹۹ دلار Kamvas. اما این‌ها قیمت خرده‌فروشی بازار آمریکا هستند و به‌سادگی به تصمیم خرید در ایران ترجمه نمی‌شوند. عدد روی کاغذ، دلیل برنده شدن نیست.
در کنار نرم‌افزار، ارگونومی هم گلایه دارد. Kamvas Pad 12 جز با کیف فولیوی خودش و یک پایه‌ی جدای ۴۹ دلاری، زاویه‌ای برای تنظیم ندارد. کار طولانی روی سطح صاف به گردن و شانه فشار می‌آورد و منتقد ناچار شده تبلت را روی پا بگیرد. این جزئیات کوچک، تفاوت میان یک گجت سفر و ابزار کار حرفه‌ای را می‌سازد.
جمع‌بندی بدون تعارف این است: فاصله‌ی سخت‌افزاری سازندگان قلم با اپل روزبه‌روز کمتر می‌شود، اما گره اصلی در لایه‌ی نرم‌افزار و انسجام دستگاه‌ها کور می‌ماند. باید یادآوری کرد که این روایت، تجربه‌ی یک منتقد در یک بازه‌ی آزمایشی است، نه حکم نهایی درباره‌ی کل بازار تبلت‌های طراحی. برای خواننده‌ای که بخشی از کار خلاقانه‌اش را روی دستگاه‌های اپل می‌گذراند، پرسش درست «کدام ارزان‌تر است» نیست؛ «چقدر از کارم را باید دوباره یاد بگیرم» است.
تا وقتی انتقال فایل و ادامه‌دادن کار به یک ماجرای دستی تبدیل شود، هیچ سخت‌افزار قدرتمندی نمی‌تواند جای اکوسیستمی را بگیرد که این کارها را از پیش حل کرده است.
