اپل حالا مدیری دارد که از دل محصول آمده؛ John Ternus طراحی را به قلب تصمیم‌ها برده است

اپل حالا مدیرعاملی دارد که از دل محصول آمده است، نه از دل زنجیره‌ی تأمین. به گزارش تازه‌ی Mark Gurman، John Ternus از زمانی که ریاست شرکت را در دست گرفته، طراحی محصول را به یکی از اولویت‌های اصلی خود تبدیل کرده و خودش را در جزئیات کار تیم طراحی غرق کرده است. این تغییر در نگاه اول کوچک به نظر می‌رسد، اما جای دقیق نگاه کردن دارد.

گورمن این مطلب را در خبرنامه‌ی هفتگی‌اش، Power On، نوشته است؛ او سال‌هاست در Bloomberg، رسانه‌ی اقتصادی آمریکا، اخبار پشت پرده‌ی اپل را دنبال می‌کند و گزارش‌هایش برای اهالی این صنعت مرجع شناخته‌شده‌ای است. بر پایه‌ی این گزارش، Ternus در همان دوران ریاست بر مهندسی سخت‌افزار هم با استودیوی طراحی در تماس بود، چون این دو بخش ناچارند کارشان را هماهنگ پیش ببرند. حالا اما این تماس از حد هماهنگی کاری گذشته است.

تفاوت اصلی در میزان حضور است. به نوشته‌ی گورمن، مدیرعامل تازه هفته‌ای چند بار — و گاهی چند بار در یک روز — به استودیوی طراحی می‌رود و آنجا دست به کار می‌شود؛ در مقابل، Tim Cook، مدیرعامل پیشین، به گفته‌ی او حداکثر ماهی یک ساعت در آن استودیو وقت می‌گذراند. اینجا باید صریح باشم: این جزئیات از یک گزارش رسانه‌ای می‌آید، نه از اطلاعیه‌ی رسمی اپل، و ماهیت رفتاری و درون‌سازمانی دارد.

Ternus از مهندسی سخت‌افزار آمده و Cook از زنجیره‌ی تأمین. همین تفاوت پیشینه توضیح می‌دهد چرا دو تیم طراحی صنعتی و رابط انسانی برای مدیرعامل تازه وزن بیشتری پیدا کرده‌اند. طراحی صنعتی همان شکل ظاهری، جنس بدنه و حس لمسی دستگاه است؛ رابط انسانی هم به زبان نرم‌افزار مربوط می‌شود: چیدمان منوها، انیمیشن‌ها و شیوه‌ای که کاربر با سیستم‌عامل حرف می‌زند. این دو، همان جایی هستند که محصول در نهایت از آن بیرون می‌آید.

او در عوض بخشی از بار سنگین عملیاتی را واگذار کرده است. به گزارش گورمن، امور مالی به Kevan Parekh، مدیر مالی اپل، و زنجیره‌ی تأمین به Sabih Khan، مدیر عملیات، سپرده شده است. زنجیره‌ی تأمین یعنی شبکه‌ی گسترده‌ی تأمین قطعات، کارخانه‌های مونتاژ و توزیع محصول در جهان؛ همان حوزه‌ای که Cook در آن متخصص بود و بخش بزرگی از اقتدارش در اپل از آن می‌آمد.

این جابه‌جایی را می‌توان نشانه‌ی تغییر جنس رهبری خواند: از مدیری که در درجه‌ی اول به مقیاس تولید و بهای تمام‌شده فکر می‌کرد، به مدیری که نقطه‌ی شروعش محصول است. این، تفسیر من از متن گزارش است، نه ادعایی قطعی؛ اما وقتی مدیرعامل وقت خود را جایی می‌گذارد که پیش از این کمتر دیده می‌شد، آن انتخاب در نهایت روی تصمیم‌ها اثر می‌گذارد، مثلاً در موازنه میان هزینه‌ی ساخت و انتخاب‌های طراحی.

برای کاربر، ردپای این تصمیم‌ها دیر یا زود در چیزهایی دیده می‌شود که هر روز لمس می‌کند: ضخامت بدنه، جنس شاسی، جای دکمه‌ها و همان جزئیاتی در نرم‌افزار که کار با دستگاه را روان یا خسته‌کننده می‌کند. هیچ‌کس نمی‌تواند از پیش بگوید این تمرکز به کدام تغییر مشخص منتهی می‌شود، اما جایی که توجه مدیرعامل بنشیند، تیم‌ها هم معمولاً همان‌جا دقیق‌تر می‌شوند.

در گزارش گورمن اما هیچ محصول، قیمت یا زمان عرضه‌ای نیامده است. او از یک تغییر در اولویت‌های داخلی حرف می‌زند، نه از دستگاهی که تا چند ماه آینده معرفی می‌شود. برای خواننده‌ی ایرانی هم این خبر مسیر اقدامی تازه‌ای باز نمی‌کند؛ نه قیمتی در آن هست، نه خبری از عرضه یا گارانتی. ارزشش در فهم جهت‌گیری اکوسیستمی است که در نهایت همان چیزی را می‌سازد که در دست می‌گیریم.

آنچه از این گزارش برمی‌آید، بالا رفتن وزن طراحی در بالاترین نقطه‌ی تصمیم‌گیری اپل است. اما تا زمانی که این تمرکز در محصولی مشخص و تأییدشده دیده نشود، در حد یک نشانه‌ی سازمانی می‌ماند؛ نشانه‌ای معنادار، از یک منبع و در انتظار تأیید بیشتر. و اگر بپرسید چرا این نشانه ارزش توجه دارد، تفسیر من این است: در اپل، آنجا که مدیرعامل وقتش را خرج می‌کند، معمولاً جای تصمیم‌های بزرگ است.