نمایشگاه «What Holds Us»؛ آیفون ۱۸ پرو زیر نگاه سه عکاس، بدون جدول اعداد

وقتی اپل می‌خواهد درباره‌ی دوربین حرف بزند، کمتر سراغ جدول اعداد می‌رود و بیشتر سراغ کسانی می‌رود که نور را روایت می‌کنند. تازه‌ترین نمونه‌اش نمایشگاه «What Holds Us» است؛ پروژه‌ای در ادامه‌ی «Shot on iPhone» که دوربین آیفون ۱۸ پرو را به دست سه عکاس سرشناس سپرده تا نتیجه را از ۱۸ تا ۲۰ سپتامبر در نیویورک ببینیم و بعدتر در لندن و شانگهای هم ادامه پیدا کند.

محور نمایشگاه، ارتباط انسانی است و کیوریتور آن کتی رایان است؛ مدیر پیشین عکاسی مجله‌ی نیویورک تایمز. همین انتخاب از همان ابتدا نشان می‌دهد با رویدادی سنجیده و کارگردانی‌شده روبه‌روییم، نه گزینشی تصادفی از میان هزاران فریم. رایان تعیین کرده کدام تصویر به دیوار برود و کدام نرود؛ و این یعنی باید نمایشگاه را مثل یک بیانیه‌ی هنری خواند، نه آزمون فنی.

آیفون ۱۸ پرو در رویداد سپتامبر اپل با نام «Surprise and Shine» معرفی شد. بر پایه‌ی آنچه اعلام شده، سیستم دوربین این مدل دو تغییر اصلی دارد: دیافراگم متغیر و بهبود عکاسی در نور کم. نمایشگاه فعلی دقیقاً روی همین دو ادعا بنا شده و می‌خواهد به‌جای اعداد فنی، با زبان تصویر از آن‌ها دفاع کند.

جیمی چین، کوهنورد و عکاس ماجراجویی و فیلم‌ساز برنده‌ی اسکار، بخش کوهستانی نمایشگاه را ثبت کرده است. او در کوه‌های بوگابو در بریتیش کلمبیا کار کرده، جایی که باد تا حدود ۷۰ مایل بر ساعت، نزدیک به ۱۱۳ کیلومتر بر ساعت، می‌رسیده. چین می‌گوید سبک‌بودن تجهیزات در چنین شرایطی هم کارش را راحت‌تر کرده و هم ایمنی‌اش را بالا برده است.

جک دیویسون، عکاس پرتره با تصاویر پرکنتراست سیاه‌وسفید، سوژه‌هایی را به تصویر کشیده که با گِل و گچ در تعامل‌اند و خودشان کم‌کم به مجسمه‌های انسانی بدل می‌شوند. او از «جهش بزرگ» کیفیت تصویر می‌گوید؛ اما این داوری در نهایت یک ارزیابی هنری است و جای آزمون فنی قابل‌تکرار را نمی‌گیرد.

الکس پراگر با عکس‌های صحنه‌آرایی‌شده و سینمایی شناخته می‌شود و برای این پروژه در یک استیج صدا در لس‌آنجلس کار کرده؛ ترکیبی از نمای از بالا از جمعیت و پرتره‌های نزدیک از افراد. به گفته‌ی او، این دوربین امروز بیشتر شبیه یک جریان ویدیویی است تا یک دوربین عکاسی کلاسیک، و همین نگاه، شکل گرفتن تصویر را تغییر داده است.

اینجا باید صریح باشم: هم دوربین و هم انتخاب تصاویر در کنترل اپل بوده است. این پروژه ابزاری برای برندسازی است، نه شاهد مستقل کیفیت. نمایشگاه می‌تواند سقف توان دوربین را نشان دهد، اما نمی‌تواند میانگین کیفیت، رفتار آن در دست کاربر عادی یا برتری‌اش نسبت به نسل قبل را اثبات کند. سه گزارش هنری از سه عکاس، جای مقایسه‌ی مستقیم در شرایط یکسان را پر نمی‌کند.

برای خواننده‌ی ایرانی، این خبر ارزش شناخت روند را دارد و بس. نمایشگاه در نیویورک، لندن و شانگهای برگزار می‌شود و هیچ برنامه‌ای برای نسخه‌ی آنلاین یا دسترسی از ایران اعلام نشده است. بنابراین از آن نه توصیه‌ی خریدی درمی‌آید و نه زمان‌بندی ارتقا؛ هرقدر هم که تصاویر چشم‌نواز باشند.

تا زمانی که رسانه‌های تخصصی آزمون مستقل منتشر نکنند و نمونه‌ی خام تصاویر همراه با اطلاعات ثبت و شرایط نور در دست نباشد، هر قضاوت درباره‌ی دوربین آیفون ۱۸ پرو در حد گزارش و روایت می‌ماند، نه واقعیت اثبات‌شده. آنچه از این نمایشگاه می‌توان با اطمینان برداشت کرد این است که اپل همچنان ترجیح می‌دهد درباره‌ی دوربینش با اعتبار هنری حرف بزند، نه با جدول اعداد. و به چشم من، این انتخاب برای برندسازی هوشمندانه است، هرچند برای خریدار جای آزمون مستقل را نمی‌گیرد.