دوربین آیفون ۱۸ پرو از نگاه یک عکاس: جهش واقعی کجاست؟
دوربین آیفون ۱۸ پرو حالا با دیافراگم متغیر و کنترل‌های دستی تازه به میدان آمده و اپل آن را یکی از دلایل اصلی ارتقا می‌داند. در تازه‌ترین قسمت پادکست هفتگی The MacRumors Show، تایلر استالمن، عکاس و فیلم‌بردار حرفه‌ای، این پرسش را باز کرده که کدام بخش این دوربین واقعاً به سود کاربر است و کدام بخش بیشتر شبیه نام‌گذاری تازه به نظر می‌رسد. اگر بخواهم صادق باشم، این پرسش درست همان جایی طرح شده که اپل معمولاً از آن عبور می‌کند: مرز میان نوآوری سخت‌افزاری و بسته‌بندی نرم‌افزاری.
استالمن در این قسمت بررسی کرده که آیا دوربین آیفون ۱۸ پرو به‌تنهایی انگیزه‌ی کافی برای خرید نسل جدید است، قابلیت‌های تازه‌اش تجربه‌ی عکاسی روزمره را چطور عوض می‌کند و یک عکاس در مدل تاشوی آیفون Duo چه چیزی به دست می‌آورد و چه چیزی را از دست می‌دهد.
دوربین اصلی آیفون ۱۸ پرو حسگر ۴۸ مگاپیکسلی تازه و لنزی با دیافراگم متغیر دارد. دیافراگم همان دریچه‌ی ورود نور به دوربین است و هرچه عددش کوچک‌تر باشد، دهانه گشادتر و نور بیشتری وارد می‌شود. این لنز چهار حالت f/1.48، f/1.8، f/2.8 و f/4.0 را پوشش می‌دهد، در حالی که آیفون ۱۷ پرو دیافراگم ثابت f/1.78 داشت.
گشادترین حالت این لنز، یعنی f/1.48، نسبت به دیافراگم ثابت آیفون ۱۷ پرو حدود ۴۵٪ نور بیشتری می‌گیرد که در عمل کمی بیش از نیم استاپ است؛ استاپ واحد اندازه‌گیری نور در عکاسی است و نیم استاپ تفاوتی محسوس اما نه بنیادین می‌سازد. اپل برای کل سیستم دوربین اصلی حدود ۵۰٪ بهبود در نور کم ادعا کرده، ادعایی که هنوز مستقل سنجیده نشده است. نکته‌ی مهم‌تر اینکه دوربین به‌صورت پیش‌فرض روی f/1.8 می‌ماند، نزدیک به همان دیافراگم ثابت نسل قبل.
تغییر عدد دیافراگم در عمل چه معنایی دارد؟ در حالت f/2.8 یا f/4.0 عمق میدان بیشتر می‌شود و می‌توان در عکس گروهی همه‌ی افراد را در فاصله‌های مختلف شارپ نگه داشت، به شرطی که نور کافی باشد. همین دهانه‌ی تنگ‌تر در ویدیو اجازه می‌دهد در نور شدید سرعت شاتر را پایین بیاورند و حرکت طبیعی‌تری بسازند. در سوی دیگر، f/1.48 برای عکاسی داخلی نور بیشتری فراهم می‌کند و می‌تواند نوردهی حالت شب را کوتاه‌تر کند یا حتی در برخی موقعیت‌ها بی‌نیاز از آن.
بخش تازه‌ای که استالمن آن را برای حرفه‌ای‌ها مهم می‌داند Pro Controls است: تنظیم دستی دیافراگم، سرعت شاتر و تعادل سفیدی، همراه با هیستوگرام زنده. هیستوگرام نموداری است که توزیع روشنایی تصویر را نشان می‌دهد و به عکاس کمک می‌کند پیش از ثبت، نوردهی را بسنجد. کاربر می‌تواند تنظیمات پرکاربردش را بالای کادر دوربین ثابت نگه دارد.
Photographic Styles 3 هم اجازه می‌دهد لحن و رنگ عکس تنظیم شود، ولی رنگ پوست طبیعی بماند. سه بافت تازه با نام‌های Soft Skin، Glow و Film اضافه شده و شدت‌شان قابل تنظیم و پس از ثبت هم قابل تغییر است. استالمن ظاهر فیلم‌مانند این دوربین را با یک دوربین SLR و فیلم Kodak Portra 400 مقایسه کرده؛ پورتا ۴۰۰ فیلم رنگی محبوبی است که لحن گرم و دانه‌ی مشخصش شناخته می‌شود.
قابلیت Reference Image داده‌ی حسگر را در لحظه‌ی ثبت امضا می‌کند و چیزی شبیه «نگاتیو دیجیتال» امن می‌سازد تا بتوان آن را با نسخه‌ی ویرایش‌شده مقایسه کرد. این ویژگی به نگرانی روزافزون درباره‌ی اصالت تصویر در دورانی که هوش مصنوعی تصویر می‌سازد پاسخ می‌دهد، اما تنها وقتی کار می‌کند که پیش از عکاسی فعال شده باشد. در iOS 27 هم ابزارهایی مثل Reframe برای تغییر پرسپکتیو، Extend برای ساختن صحنه در بیرون از قاب اصلی و Clean Up برای حذف اشیای بزرگ‌تر در دسترس است.
در سمت آیفون تاشوی Duo ماجرا فرق می‌کند. دوربین اصلی این مدل ۴۸ مگاپیکسلی با دیافراگم ثابت f/1.6 است و همان دوربین اولتراواید آیفون ۱۸ پرو را هم به ارث برده. فاصله‌ی کانونی ۲۶ میلی‌متری، دیافراگم f/1.6 و Hybrid Focus Pixels آن با آیفون ۱۷e مشترک است و همین باعث شده برخی بپرسند چرا گران‌ترین آیفون سخت‌افزار دوربینی نزدیک به یک مدل سطح‌ورودی دارد. با این حال Duo لرزشگیر اپتیکال sensor-shift دارد که ۱۷e ندارد و اپل جزئیات کافی حسگر را افشا نکرده تا بتوان گفت سخت‌افزار دقیقاً یکسان است.
Duo در عوض لنز تله‌فوتو اختصاصی، دیافراگم متغیر، Pro Controls، Reference Image و فرمت‌های حرفه‌ای مثل ProRAW و ProRes را ندارد. طراحی تاشو اما کارکردهای دیگری می‌آورد: Smart Take برای گرفتن عکس گروهی در لحظه‌ای که همه ژست گرفته‌اند، Kid Cue که روی نمایشگر بیرونی انیمیشن پخش می‌کند تا نگاه کودک جلب شود و Duo Preview که به سوژه نمای زنده‌ی عکس در حال گرفتن را نشان می‌دهد. گوشی همچنین می‌تواند نیمه‌باز بایستد تا عکس بدون دست گرفته شود.
در بخش آینده‌ی ماجرا، شنیده‌ها از کار اپل روی یک حسگر تصویر سفارشی خبر می‌دهند که ممکن است سال بعد با آیفون بیستمین سالگرد عرضه شود؛ این مورد هنوز در حد شایعه است.
به گمان من، آنچه از این اپیزود برمی‌آید این است که ارزش نسل تازه بیش از آنکه در اعداد حسگر باشد، در ابزارهای نرم‌افزاری و کنترل‌های دستی است؛ برای کسی که با آیفون ۱۷ پرو کار می‌کند، تفاوت دیافراگم به‌تنهایی انگیزه‌ی کافی نیست، اما ترکیب کنترل‌های دستی، استایل‌های تازه و امضای «نگاتیو دیجیتال» می‌تواند گردش کار عکاسی را واقعاً عوض کند. اینکه در عمل چقدر از این وعده‌ها محقق می‌شود، به سنجش مستقل و تجربه‌ی کاربران در ماه‌های آینده بستگی دارد.
