نسل تازه در کوپرتینو؛ وقتی کهنه‌کاران نمایشگرهای اپل جای خود را به جوان‌ترها دادند
در دنیای اپل، دو مدیری که هر یک حدود سه دهه از زندگی کاری‌شان را پای ساخت و توسعه‌ی نمایشگرها گذاشته بودند، حالا مسئولیت‌های کلیدی‌شان را واگذار کرده‌اند. Mark Gurman، خبرنگار نام‌آشنای بلومبرگ، این جابه‌جایی را بخشی از پازل بزرگ‌تری از تغییرات در ساختار رهبری مهندسی اپل می‌داند؛ رویدادی که شاید خبر از محصولی تازه ندهد، اما به روشنی روایت می‌کند که کوپرتینو چگونه پروژه‌های چندساله‌اش را به نسل بعدی می‌سپارد.
Wei Chen و John Zhong، با همان کوله‌بار ۳۰ ساله‌ی خود در اپل، اکنون با مسئولیتی محدودتر در کسوت مشاور فعالیت می‌کنند. در این میان، Victor Yin که سال‌ها زیر نظر مستقیم همین دو نفر پرورش یافته، بخش عمده‌ی سکان هدایت توسعه‌ی نمایشگر را به دست گرفته است. گورمن این فرایند را نمونه‌ای از یک جانشین‌پروری دقیق می‌داند که طی سال‌ها شکل گرفته تا خروج مدیران قدیمی به گسستی ناگهانی در بدنه‌ی فنی شرکت تبدیل نشود؛ یعنی تصمیم‌گیری درباره‌ی یکی از حساس‌ترین قطعات اپل اکنون به دستیاری رسیده که در همان مکتب درس پس داده است.
این خانه‌تکانی سازمانی تنها به بخش نمایشگر محدود نمانده است. در همین ماه، سه مهندس ارشد اپل یعنی Rajesh Ambati، Louie Sanguinetti و Derek Shaeffer به مرتبه‌ی معاونت رسیده‌اند تا حوزه‌های حیاتی سخت‌افزار و نرم‌افزار اتصال را مدیریت کنند؛ همان زیرساختی که ارتباطات بی‌سیم دستگاه‌ها را سروسامان می‌دهد. فراتر از این‌ها، دامنه‌ی مسئولیت Johny Srouji به عنوان «مدیر ارشد سخت‌افزار» گسترده‌تر شده و بازآرایی تازه‌ای شکل گرفته تا میان تیم‌هایی که پیش‌تر تراشه‌ها و دستگاه‌های اپل را به‌طور جداگانه طراحی می‌کردند، هماهنگی بیشتری ایجاد شود.
بر اساس گزارش بلومبرگ، در هفته‌های گذشته همچنین شماری از مدیران برنامه‌ی سخت‌افزاری که وظیفه‌ی هماهنگی میان تیم‌ها و زمان‌بندی تولید قطعات را بر عهده داشتند، کنار گذاشته شده‌اند. این لایه از مدیریت اگر بیش از حد شلوغ شود، فاصله‌ی میان ایده‌ی مهندس و تصمیم نهایی را طولانی می‌کند. به نظر می‌رسد Johny Srouji و John Ternus، مدیرعامل اپل، در پی کوتاه کردن همین مسیرند؛ روندی که پیش‌تر نیز نشانه‌هایی از تلاش Ternus برای چابک‌سازی روند توسعه‌ی محصول را بازتاب می‌داد.
تصویری که از این تحولات به دست می‌آید، حرکتی دوگانه است: از یک سو پروژه‌های بلندمدت به جانشینان دیده‌بان سپرده می‌شوند و از سوی دیگر، زنجیره‌ی تصمیم تا اجرا فشرده‌تر و کوتاه‌تر می‌گردد. برای کسی که تحولات اپل را با نگاهی نخبه‌گرایانه دنبال می‌کند، پرسش اصلی این است که آیا این ساختار چابک‌تر می‌تواند کیفیت سه دهه‌ی گذشته را تداوم بخشد یا خیر. با این حال، گزارش گورمن به فناوری یا زمان‌بندی خاصی اشاره نمی‌کند و زمان خروج کامل Chen و Zhong نیز هنوز در هاله‌ای از ابهام است.
در کنار این تغییرات، انتصاب‌های دیگری نظیر ارتقای Carson Oliver به ریاست اپ استور و واگذاری توسعه‌ی شرکتی به Steve Smith نیز دیده می‌شود. مجموع این تحولات بیشتر شبیه به مرتب کردن هوشمندانه‌ی خانه از درون است تا اعلام یک راهبرد تجاری تازه؛ رویدادی که ارزش واقعی‌اش را باید در مهندسی ساختار سازمانی جست‌وجو کرد نه در شعارهای تبلیغاتی.
تا زمانی که اپل شخصاً مهر تأییدی بر این تغییرات نزند، همه‌ی این جزئیات در حد گزارش‌های میدانی خبرنگاران و بازتاب آن‌ها در رسانه‌های تخصصی مانند MacRumors باقی می‌ماند. با این وجود، جهت‌گیری کلان اپل کاملاً عیان است: نمایشگرها، مثل بسیاری از ارکان دیگر، از دستان سازندگان نسل اول به مدیرانی رسیده که در همان مکتب بالیدهل‌اند و هم‌زمان، لایه‌های مزاحم میانی در حال آب شدن هستند.
