تبدیل iPad قدیمی به داشبورد خانه؛ وسوسه‌ای که پیش از نصب باید خوب بسنجید
اگر یک iPad قدیمی سال‌هاست در کشویی خفته و هر بار با خودتان می‌گویید «به درد نمی‌خورد، ولی دور انداختنش هم دلم نمی‌خواهد»، خبر خوب این است که همان تبلت می‌تواند به نمایشگر آشپزخانه و مرکز کنترل خانه‌ی هوشمند تبدیل شود؛ کافی است دو گیره‌ی ارزان و چند اپ داشته باشید. تجربه‌ی تازه‌ی AppleInsider، وب‌سایت تخصصی اخبار اپل، نشان می‌دهد سخت‌ترین بخش کار نه نصب سخت‌افزار است و نه انتخاب اپ؛ بلکه قواعدی است که اپل برای اکوسیستم خانه‌اش تعیین کرده است.
در این تجربه، نویسنده یک iPad Pro با تراشه‌ی M1 را که دیگر استفاده‌ی روزانه نداشت به دیوار آشپزخانه برده است. دو بست پلاستیکی که گوشه‌های تبلت را می‌گیرند کمتر از ۱۰ دلار قیمت دارند و با نوار چسب به دیوار چسبیده‌اند؛ یعنی تبلت در چند ثانیه از جای خود بیرون می‌آید و همراه شما می‌رود. همین برداشتنِ سریع، دلیل اصلی دل کندن از یک نمایشگر ثابت و همیشگی است.
HomeView را اپل دقیقاً برای همین کار ساخته است: صفحه‌ای کوچک و مربعی که روی میز آشپزخانه یا اتاق کار می‌نشیند و خانه‌ی هوشمند را کنترل می‌کند. قیمت پایه‌ی آن ۲۹۹ دلار است؛ در حالی که ساده‌ترین iPad امروز ۴۲۹ دلار و iPad Pro از ۱۱۹۹ دلار شروع می‌شود. پس اگر بخواهید از صفر چنین چیزی بسازید، HomeView ارزان‌تر درمی‌آید و صرفه‌ی iPad تنها وقتی معنا پیدا می‌کند که تبلت از قبل در خانه باشد.
صفحه‌ی بزرگ اما مزیت‌هایی دارد که در یک نمایشگر کوچک جا نمی‌شود: فهرست مواد لازم را از آن سوی آشپزخانه هم می‌شود خواند، بلندگوها با صدای هود و قابلمه رقابت می‌کنند و حتی هنگام گرم شدن فر می‌شود تلویزیون تماشا کرد؛ کاری که HomeView فقط با پخش بی‌سیم تصویر از iPhone یا iPad انجام می‌دهد. با این حساب، اگر همان تبلت دستتان است، دلیلی برای خرید دستگاه تازه وجود ندارد.
مهم‌ترین محدودیت اما جای دیگری است. اپل از iPadOS 16 به بعد، در سال ۲۰۲۲، iPad را از نقش «هاب خانه» کنار گذاشته است. هاب دستگاهی است که اتوماسیون‌ها، دسترسی از راه دور و هماهنگی میان لوازم خانه‌ی هوشمند را اداره می‌کند و حالا باید یکی از این‌ها باشد: Apple TV 4K، HomePod، HomePod mini یا خود HomeView. اگر هیچ‌کدام از این دستگاه‌ها در خانه نباشد، iPad فقط یک نمایشگر و کنترل‌کننده‌ی محلی می‌ماند و مرکز خانه نمی‌شود.
نصب هم بی‌دردسر نیست. چسب‌های همراه بست‌ها در این تجربه هرگز تبلت را نینداخته‌اند، اما یک تکه کاغذدیواری را از دیوار کنده‌اند و هم‌تراز کردن دو بست حوصله می‌خواهد؛ با iPad Pro سنگین‌تر، نگرانی از افتادن هم جدی‌تر می‌شود. برق مسئله‌ی دوم است: ماندن دائمی تبلت روی شارژ به باتری آسیب می‌زند و در همین تجربه سوکت شارژ iPad Pro سال ۲۰۱۵ از کار افتاد. حالا تبلت شب‌ها شارژ و صبح داخل بست گذاشته می‌شود؛ با این ریسک که در روزهای پرمصرف شارژ کافی نداشته باشد.
بزرگ‌ترین شکاف اما در تجربه‌ی مشترک است. HomeView تا شش نفر را از هم تشخیص می‌دهد و محتوای صفحه را برای هرکدام تغییر می‌دهد؛ iPad برای یک نفر تنظیم می‌شود و بقیه‌ی اهل خانه با موسیقی، تقویم و فهرست کارهای شما روبه‌رو می‌شوند. برای کسی که تنها زندگی می‌کند این تفاوت مهم نیست، اما برای یک خانواده تعیین‌کننده است.
در نرم‌افزار، دستتان باز است؛ هر اپی که روی iPad اجرا شود، روی این نمایشگر هم اجرا می‌شود. اپ‌های داشبورد صفحه را به چند بخش برای ساعت، تقویم، آب‌وهوا و تصویر تقسیم می‌کنند. نویسنده هفت نمونه را آزموده و بیش از همه Dashkit را پسندیده؛ اپی برای ساختن داشبورد شخصی که سالانه ۸٫۴۹ دلار اشتراک می‌گیرد. بیشتر اپ‌های داشبوردی همین مدل اشتراکی را دارند؛ بنابراین تبلت بلااستفاده کم‌کم به یک هزینه‌ی سالانه تبدیل می‌شود.
نکته‌ی آخر به عمر دستگاه مربوط است. iPadها معمولاً عمر سخت‌افزاری طولانی‌تری از سیستم‌عاملشان دارند؛ در همین تجربه یک iPad Air سال ۲۰۱۳ و یک iPad Pro سال ۲۰۱۵ هنوز کار می‌کنند، ولی به آخرین نسخه‌ی iPadOS به‌روزرسانی نمی‌شوند. برای نمایشگری که شبانه‌روز روشن می‌ماند و به حساب کاربری خانه وصل است، عقب ماندن از به‌روزرسانی‌های امنیتی را نباید دست‌کم گرفت.
اگر بخواهم جمع‌بندی کنم: برای کسی که تنها زندگی می‌کند، یک iPad بلااستفاده و یکی از دستگاه‌های هاب اپل در خانه دارد، تبدیل تبلت به داشبورد دیواری کاری شدنی و کم‌هزینه است. برای خانواده‌ها خط جداکننده روشن است؛ iPad تجربه‌ی شخصی صاحبش را می‌دهد و HomeView تجربه‌ی مشترک خانه را. و در پایان یادتان باشد همه‌ی قیمت‌های گفته‌شده نرخ خرده‌فروشی آمریکاست و هزینه‌ی واقعی برای هر کس به بازار محل زندگی و قیمت لحظه‌ای اشتراک‌ها بستگی دارد.
