چهار نفری که نرخ کمیسیون لینک خروجی App Store را تعیین کردند؛ روایت تازهٔ لایحهٔ مشترک Epic و Apple

پروندهٔ Epic Games و Apple با یک لایحهٔ مشترک تازه وارد مرحلهٔ تازهای شده؛ سندی که در ظاهر فقط دربارهٔ مهلت تحویل اسناد است، اما در لابه‌لای بندهایش چیزی هست که ساده از کنارش رد می‌شویم: نام چهار نفری که نرخ تازهٔ کمیسیون لینک خروجی App Store را تعیین کرده‌اند.

لایحه را Epic Games، سازندهٔ بازی Fortnite، و Apple مشترکاً ثبت کرده‌اند و محل نزاع، وضعیت تحویل اسناد در مرحلهٔ «کشف ادله» است. کشف ادله همان بخشی از دادرسی در آمریکاست که هر طرف می‌تواند اسناد، مکاتبات و سوابق داخلی طرف مقابل را برای ساختن پروندهٔ خود مطالبه کند؛ همان مرحله‌ای که معمولاً دعواهای حقوقی غول‌های فناوری در آن کشدار می‌شود.

Epic در این سند Apple را به تأخیر عمدی متهم می‌کند. این شرکت می‌خواهد همهٔ اسناد درخواستی، از جمله اطلاعات مربوط به کمیسیون فروش در بازارهای بیرون از آمریکا، تا اول نوامبر تحویل داده شود؛ مهلتی که هفته‌ها جلوتر از موعد پیشین، یعنی تعطیلات شکرگزاری، است. Epic از اسناد تکراری، بخش‌های محرمانه‌شده و اطلاعات ناقص هم گلایه دارد و می‌گوید انتظار داشته جزئیات بیشتری دربارهٔ افراد دخیل در تصمیم‌گیری کمیسیون ببیند.

اما مهم‌ترین دادهٔ این سند جای دیگری است. بر پایهٔ آنچه در لایحه آمده، نرخ‌های پیشنهادی «کمیسیون لینک خروجی» در ماه اوت و طی چند جلسه در طول چند ماه تعیین شده‌اند. کمیسیون لینک خروجی همان کارمزدی است که Apple از توسعه‌دهنده‌ها می‌گیرد وقتی کاربر را از داخل اپلیکیشن به یک صفحهٔ پرداخت بیرونی هدایت می‌کنند. پشت این تصمیم چهار نفر بوده‌اند: Tim Cook، مدیرعامل وقت Apple؛ Kevan Parekh، مدیر مالی؛ Eddy Cue، رئیس بخش سرویس‌ها؛ و Carson Oliver، مسئول App Store. جمعی به این کوچکی، خودش بخشی از ماجراست؛ این حرف، تفسیر من است، نه واقعیتی که سند اثبات کرده باشد.

Apple در همان لایحه این روایت را رد می‌کند. به نوشتهٔ این شرکت، Apple پذیرفته است برای هر ۱۶ درخواست اسناد Epic دربارهٔ ۲۷ نفر جست‌وجو کند و اسناد غیرمحرمانه را با همان کلیدواژه‌های گسترده‌ای که خود Epic تعیین کرده تحویل دهد. Apple می‌گوید هیچ سندی را پنهان یا دیرتر تحویل نداده و ریشهٔ ماجرا را در دامنهٔ بیش از حد درخواست‌ها می‌بیند؛ به گفتهٔ آن، این درخواست‌ها «خیلی فراتر از چیزی است که برای ارزیابی پیشنهاد Apple لازم است».

بحث مهلت هم نکتهٔ دومی است که Apple روی آن دست می‌گذارد. بر پایهٔ این سند، تاریخ شکرگزاری را خود Epic پیشنهاد داده بود و تاریخ زودتر را پیش از لایحهٔ روز دوشنبه با Apple در میان نگذاشته است. Apple برای رد ادعاهای طرف مقابل هشت بند جداگانه ارائه کرده و می‌گوید تصمیم‌های تجاری مربوط به کمیسیون، به دلیل محدودیت‌هایی که دادگاه تجدیدنظر حوزهٔ نهم آمریکا بر اختیاراتش گذاشته، ناچار در جمعی کوچک و در چارچوبی محدودتر از پیشنهاد اولیه گرفته شده است.

Apple همچنین یادآوری می‌کند که دامنهٔ جست‌وجو همچنان گسترده است و صدها سند تولید خواهد کرد؛ روندی که زمان می‌برد. حالا دادگاه باید تعیین کند آیا اصلاً اقدامی لازم است: یا حرف Epic را می‌پذیرد و Apple را به تأخیر مصنوعی محکوم می‌کند، یا تأیید می‌کند که Apple همکاری می‌کند و مهلت اولیهٔ شکرگزاری رعایت خواهد شد.

اگر خوانندهٔ ایرانی باشید، احتمالاً اولین پرسش‌تان این است که این‌ها چه ربطی به ما دارد. صادقانه بگویم، در کوتاه‌مدت چیز محسوسی عوض نمی‌شود. موضوع پرونده، سازوکار کمیسیون و پرداخت درون‌برنامه‌ای App Store در بازار آمریکاست و پیوند مستقیمی با قیمت، دسترسی یا وضعیت رجیستری محصولات Apple در ایران ندارد. اثر غیرمستقیم آن هم، اگر روزی بروز کند، از مسیر تغییر قواعد پرداخت در بازارهای دیگر و به‌شکل تدریجی خواهد بود.

مهم‌تر از همه، سرنوشت کل این جدل به رأی دیوان عالی آمریکا گره خورده است؛ جایی که باید روشن شود نقض حکم را می‌توان بر پایهٔ «روح قانون» سنجید یا نه. تا آن زمان، هر لایحهٔ تازه بیشتر از آنکه واقعیت تازه‌ای از بازار بگوید، از فشار زمانی و اهرم مذاکرهٔ دو طرف خبر می‌دهد؛ و همین است که خواندن این اسناد را، حتی وقتی پرونده ثابت است، جذاب می‌کند.