اپل فقط دنبال اثبات لیک نیست؛ سراغ درآمد یوتیوب Jon Prosser رفته است

اپل در دعوای حقوقی‌اش با Jon Prosser فقط دنبال این نیست که ثابت کند اطلاعاتی لو رفته؛ حالا سراغ پولِ همان لیک‌ها رفته است. تازه‌ترین گزارش مشترک دو طرف نشان می‌دهد درآمد یوتیوب، تحلیل‌های کانال و پیام‌های خصوصی او به یکی از محورهای اصلی پرونده تبدیل شده‌اند.

Prosser برای هر کسی که اخبار اپل را دنبال می‌کند نام آشنایی است. او کانال یوتیوب Front Page Tech را می‌گرداند و با انتشار اطلاعات پیش از رونمایی رسمی محصولات به شهرت رسید. پیش از آنکه اپل طراحی «Liquid Glass» را رسماً معرفی کند، او ویدیوهایی منتشر کرد که همان زبان بصری را در iOS 26 بازسازی می‌کرد.

اپل شکایت را در ژوئیهٔ ۲۰۲۵ ثبت کرد. ادعای شرکت این است که Prosser و Michael Ramacciotti هماهنگ شده بودند تا به آیفون توسعه‌ای متعلق به یکی از کارمندان اپل دسترسی پیدا کنند و از اطلاعات نرم‌افزار منتشرنشده سود ببرند. اپل خواستار خسارت و حکم منع ادامهٔ افشای رازهای تجاری‌اش شده است. «راز تجاری» در حقوق آمریکا به اطلاعات محرمانهٔ تجاری گفته می‌شود که صاحبش برای پنهان نگه داشتن آن اقدام‌های معقولی انجام داده باشد؛ این مفهوم با حق اختراع یا حق تکثیر فرق دارد.

در گزارش مشترک تازه، اپل می‌گوید هنوز منتظر گزارش درآمد یوتیوب، تحلیل‌های کانال و مکالمات با اشخاص ثالث است؛ مدارکی که بیش از سه ماه پیش از Prosser خواسته بود. به گفتهٔ اپل این مدارک به سود مالی ادعایی او و به این مربوط می‌شود که اطلاعات محرمانهٔ شرکت چگونه به دست آمده و با دیگران به اشتراک گذاشته شده است. این مرحله در دادگاه‌های آمریکا «کشف ادله» نام دارد؛ دوره‌ای که دو طرف پیش از محاکمه مدارک را رد و بدل می‌کنند.

وکیل Prosser این درخواست‌ها را رد می‌کند. به گفتهٔ او موکلش تعهدهای توافق‌شده‌ای را که هنگام درخواست لغو حکم غیابی بر او وضع شده بود انجام داده و هر بار که مدارکی ارائه می‌شود، اپل فهرست تازه‌ای می‌خواهد. استدلال اصلی‌اش این است که رازهای تجاری مورد اشارهٔ اپل پس از انتشار رسمی iOS 26 و macOS 26 دیگر عمومی شده‌اند و شماری از آن‌ها با توجه به افشاگری‌های پیشین اشخاص ثالث هرگز راز نبوده‌اند. او همچنین می‌گوید توصیف‌های مکتوب اپل تصویر متناظر ندارند و همین ارزیابی ادعاها را دشوار می‌کند.

اپل اما می‌گوید فهرست رازهایش ناقص نیست و آماده است این موضوع را با وکلای متهمان بررسی کند. شرکت به شهادت Prosser و پیام‌های رد و بدل‌شده در Signal با Ramacciotti اشاره می‌کند و می‌گوید این‌ها نشان می‌دهند دو نفر برای به‌دست آوردن و افشای اطلاعات محرمانه با هدف سود مالی هماهنگ کرده‌اند؛ روایتی که با انکار هرگونه تبانی از سوی Ramacciotti در تناقض است. این ادعاها هنوز در دادگاه اثبات نشده‌اند.

Ramacciotti تلاش می‌کند پروندهٔ خود را از دفاع Prosser جدا کند. وکیلش می‌گوید او «حاضر نیست به این ماجرا کشیده شود». او از قاضی James Donato خواسته جلسه‌ای در اکتبر برگزار شود تا اپل توضیح دهد چه شواهد بیشتری لازم دارد و پس از آن مهلتی ۳۰ روزه تعیین شود تا شرکت یا ادعاهایش علیه او را کنار بگذارد یا پرونده را به محاکمه بکشاند. او شهادت دوم و پاسخ‌های مکتوب تازه را به این مشروط کرده که اپل نخست نقشهٔ راه حل‌وفصل را ارائه دهد.

Prosser در پاسخ رسمی دوم خود در ژوئیه نوشت که در یک تماس FaceTime شرکت کرده و در آن Ramacciotti قابلیت‌هایی را روی دستگاه توسعه به او نشان داده است؛ اما هرگونه تبانی سازمان‌یافته را رد کرد و گفت اطلاعاتی که دیده راز تجاری نبوده‌اند.

برای خوانندهٔ ایرانی که حجم زیادی از اخبار لو رفتهٔ اپل را دنبال می‌کند، این پرونده تصویر تازه‌ای می‌سازد: لیک دیگر فقط سرگرمی نیست، یک کسب‌وکار است. برداشت من — و صریح می‌گویم که این برداشت است، نه واقعیت اثبات‌شده — این است که تمرکز اپل بر گزارش درآمد و تحلیل کانال و پیام‌های خصوصی، پرونده را از «چه چیزی لو رفت» به «چه کسی از آن پول درآورد» می‌برد. اگر استدلال «اطلاعات بعد از انتشار عمومی شده‌اند» پذیرفته شود، مرز حمایت قانونی پس از عرضهٔ یک محصول می‌تواند تنگ‌تر شود. اما هیچ‌کدام از این‌ها هنوز قطعی نیست و تا حکم دادگاه، همه‌چیز در حد احتمال می‌ماند.

اگر دادگاه درخواست Ramacciotti برای جلسهٔ اکتبر را نپذیرد، دو طرف قرار است گزارش بعدی خود را دوم دسامبر ارائه کنند. تا آن زمان، ادعاهای مربوط به هماهنگی و سود مالی در حد ادعا می‌مانند و هیچ دادگاهی هنوز تعیین نکرده که اطلاعات افشاشده اساساً راز تجاری بوده‌اند یا نه.