آیفون دوئو در نخستین بنچمارک هم‌تراز آیفون ۱۸ پرو ظاهر شد؛ اما پرسش خنک‌کردن تراشه باقی است
خبر کوتاه است، اما یک عدد ساده لای آن پنهان شده: آیفون دوئو در نخستین نتایج بنچمارک، تراشه‌ی A20 Pro را در آزمون‌های کوتاه کند نکرده است. نازکی و تاشو بودن، دست‌کم در همین چند ثانیه، به قیمت توان پردازشی تمام نشده. اما پیش از آنکه این را یک پیروزی بخوانیم، باید یک پرسش سرد و بی‌تعارف را وسط بگذارم: در استفاده‌ی طولانی چه اتفاقی می‌افتد؟
منبع این ارقام، گزارش کوتاه AppleInsider است که به NotebookCheck استناد می‌کند؛ همان پایگاهی که نتایج بنچمارک دستگاه‌های مختلف را جمع می‌کند. خودِ گزارش با یک قید مهم شروع می‌شود: اگر این ارقام معتبر باشند. یعنی با یک گزارش دست‌دوم روبه‌رو هستیم، نه اعلامیه‌ی رسمی اپل. این تفاوت را جدی می‌گیرم.
اعداد از این قرارند: آیفون دوئو در آزمون تک‌هسته‌ای Geekbench 7 امتیاز ۳٬۹۸۶ گرفته و آیفون ۱۸ پرو ۳٬۹۸۰. در آزمون چند‌هسته‌ای، دوئو ۱۱٬۰۶۷ و ۱۸ پرو ۱۱٬۵۴۰ ثبت کرده‌اند. برای کسی که با این ابزار آشنا نیست، یک توضیح کوتاه لازم است: تک‌هسته‌ای به کارهای روزمره‌ای مثل باز کردن اپ‌ها و مرور وب نزدیک‌تر است و چند‌هسته‌ای به بارهای سنگین‌تری مثل رندر ویدیو یا اجرای همزمان چند برنامه.
اینکه می‌گویم روایت «دوئو از ۱۸ پرو جلو زد» درست نیست، تعارف نیست؛ حساب است. اختلاف ۶ امتیازی در تک‌هسته‌ای عملاً صفر است و در محدوده‌ی خطای اندازه‌گیری می‌افتد. در چند‌هسته‌ای فاصله بزرگ‌تر است، اما ۴۷۳ امتیاز هم تفاوت معناداری نمی‌سازد. نتیجه‌ی معقول، و به‌نظر من تنها نتیجه‌ی قابل‌دفاع، این است: هر دو گوشی یک تراشه دارند و در استفاده‌ی معمولی حس مشابهی می‌دهند.
اما نکته‌ی اصلی جایی است که آزمون‌های کوتاه ساکت می‌مانند. آیفون ۱۸ پرو فضای بیشتری برای یک محفظه‌ی بخار بزرگ‌تر دارد. محفظه‌ی بخار قطعه‌ای مهروموم‌شده است که مایع درونش با گرمای تراشه تبخیر می‌شود، در بخش خنک‌تر دوباره میعان می‌کند و بدین ترتیب گرما را از پردازنده دور می‌کند. گوشی تاشو و نازک، طبیعتاً فضای کمتری برای چنین سیستمی در اختیار دارد.
Geekbench در بازه‌ای کوتاه اجرا می‌شود و اوج توان تراشه را می‌سنجد؛ همان چیزی که به آن عملکرد انفجاری می‌گویند. اینکه پس از نیم ساعت بازی سنگین یا رندر ویدیو این برابری حفظ شود یا به نفع مدل ضخیم‌تر برگردد، از این اعداد درنمی‌آید. و دقیقاً همین‌جاست که تصمیم خرید سخت می‌شود.
برابری عملکرد برای یک گوشی تاشو معنای خاصی دارد. تا امروز یکی از استدلال‌های اصلی مخالفان تاشوها این بوده که لولا و نمایشگر انعطاف‌پذیر، هزینه‌ی خود را با ضخامت، وزن و توان پردازشی کمتر پس می‌گیرند. اگر اعداد اولیه درست باشند، اپل دست‌کم در آزمون کوتاه این هزینه را نپرداخته است.
یک قیاس نسلی هم کمک می‌کند تصویر کامل شود: امتیاز چند‌هسته‌ای آیفون ۱۷ پرو با تراشه‌ی A19 Pro در همین آزمون ۹٬۹۰۹ بوده است؛ یعنی حدود ۱۶ درصد پایین‌تر از آیفون ۱۸ پرو. این فاصله، مستقل از تاشو بودن یا نبودن، جهش نسل جدید تراشه را نشان می‌دهد.
برنامه‌ی زمانی هم بخشی از خبر است. آیفون ۱۸ پرو و پرو مکس همین حالا در بازارهای اعلام‌شده در دسترس‌اند، پیش‌سفارش آیفون دوئو از ۱۶ اکتبر آغاز می‌شود و ارسال از ۲۳ اکتبر شروع می‌شود. هیچ‌یک از این تاریخ‌ها به ایران مربوط نیست و در شواهد موجود اشاره‌ای به قیمت یا مسیر عرضه‌ی داخلی این محصول دیده نمی‌شود. من هم عددی از خودم نمی‌سازم؛ ساختن قیمت برای بازار ایران در این مرحله بی‌پشتوانه خواهد بود.
یک هشدار فنی را هم باید تکرار کرد: ورودی‌های Geekbench در یک پایگاه داده‌ی عمومی ثبت می‌شوند و هر دستگاهی می‌تواند با نامی جعلی در آن حاضر شود. یک نتیجه‌ی تنها، حتی وقتی از دو دستگاه همسان می‌آید، معیار قضاوت نیست و به تأیید منبع دومی نیاز دارد.
پس جمع‌بندی من صریح است: تا وقتی آزمون بار مداوم منتشر نشود، اپل رسماً چیزی تأیید نکند و منبع دومی این ارقام را تکرار نکند، برابری آیفون دوئو و آیفون ۱۸ پرو را باید گزارشی قابل‌توجه اما تأییدنشده خواند. پاسخ صادقانه به کسی که به خرید فکر می‌کند هم همین است: هنوز نمی‌دانیم این برابری در استفاده‌ی سنگین دوام می‌آورد یا نه. امیدوارم زودتر بفهمیم؛ چون اگر دوام بیاورد، بحث تاشوها وارد مرحله‌ی تازه‌ای می‌شود.
