ساعت‌های جدید اپل؛ حسگرهای دقیق‌تر، نرم‌افزاری که هنوز آماده نیست
اپل جمعه، ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶، دو ساعت هوشمند تازه‌اش را روانه بازار می‌کند. پیش از آنکه بسته‌ها باز شوند، بررسی‌های اولیه تصویری دوپاره از این نسل ترسیم می‌کنند: حسگرهای سلامت و عمر باتری جلو آمده‌اند، اما بخش مهمی از قابلیت‌هایی که اپل بیشترین تبلیغ را برایشان کرده، در همین بازه آزمایش تقریباً در دسترس نبوده است. به باور من، این تصویر نشان می‌دهد سخت‌افزار اپل این دور را جدی برداشته و نرم‌افزارش هنوز باید ثابت کند که به‌موقع می‌رسد.
Apple Watch Series 12 با تراشه S11 و حسگرهای سلامت بازطراحی‌شده عرضه می‌شود. به گفته اپل، این مدل ضربان قلب و تغییرپذیری ضربان قلب را با فاصله زمانی کوتاه‌تری اندازه می‌گیرد؛ تغییرپذیری ضربان قلب شاخصی است که فاصله میان تپش‌ها را می‌سنجد و در ورزش و بازیابی بدن کاربرد دارد. مدل‌های سرامیکی هم با رنگ‌های سفید مرواریدی و آبی شبانه برگشته‌اند و بدنه‌های آلومینیومی و تیتانیومی نیز به‌روز شده‌اند. قیمت پایه ۳۹۹ دلار است، پیش‌فروش از ۹ سپتامبر آغاز شد و تحویل به مشتری و عرضه در فروشگاه‌ها ۱۸ سپتامبر انجام می‌شود.
Apple Watch Ultra 4 همان تراشه S11 را با حسگرهای بهتر و تا ۵۰ ساعت شارژ در استفاده معمولی ترکیب می‌کند. اپل باتری را حدود پنج درصد بزرگ‌تر کرده و اندازه‌گیری ضربان قلب پرتکرارتر شده است، اما قاب تیتانیومی، صفحه‌نمایش و ابعاد همان نسل قبل مانده‌اند. این مدل در رنگ‌های تیتانیوم سیاه و طبیعی و با قیمت پایه ۷۹۹ دلار به بازار می‌آید.
منتقدان برای سنجش دقت، ضربان قلب ساعت را با نوار سینه‌ای Polar H10 مقایسه کردند؛ پولار شرکتی فنلاندی است که تجهیزات پایش ضربان برای ورزشکاران می‌سازد. نتیجه در چند بررسی نزدیک بود؛ یکی از منتقدان اختلاف را کمتر از دو تپش در دقیقه با Fitbit خود گزارش کرد و دیگری در دوی ۲۲ مایلی، حدود ۳۵ کیلومتر، خوانش‌های ساعت را با نوار سینه‌ای هم‌خوان دید. این مقایسه‌ها برای ورزش و تناسب اندام معنادارند، اما تأییدی بر دقت پزشکی به شمار نمی‌آیند. این تمایز را دست‌کم نگیرید؛ ورزشکار می‌تواند به این اعداد تکیه کند، بیمار نه.
درباره باتری، تجربه‌ها متفاوت اما در مجموع مثبت است. در یک آزمایش، Series 12 حدود ۳۰ ساعت دوام آورد؛ Ultra 4 نزدیک سه روز بین دو شارژ کار کرد و در آزمونی دیگر دو روز کامل. شارژ سریع‌تر هم محسوس توصیف شده است؛ در یک تست، دوازده دقیقه شارژ باتری را از ۵۱ به ۷۹ درصد رساند.
اما بخش پرسروصدای ماجرا جای دیگری است. قابلیت‌های Audio Intelligence، از جمله Live Rewind و Siri Recap که گفت‌وگوهای اطراف را ضبط و خلاصه می‌کنند، در بازه بررسی چند منتقد در دسترس نبود و آن‌ها نتوانستند ارزیابی‌اش کنند. امتیاز Readiness هم یک‌دست نبود: یکی از منتقدان بعد از هفت شب پایش خواب هیچ نمره‌ای نگرفت، در حالی که دیگری پس از همان هفت شب امتیاز گرفت.
همین قابلیت‌های شنیداری نگرانی درباره حریم خصوصی را بالا برده است. چند منتقد اشاره کردند ساعت می‌تواند گفت‌وگوی افرادی را ضبط کند که از شنیده‌شدنشان بی‌خبرند و گرفتن رضایت آن‌ها روی مچ دست سخت‌تر از گوشی است. اپل تدابیری اعلام کرده، اما این نگرانی‌ها درباره رفتار واقعی دستگاه در دست کاربران است، نه داوری قطعی. به نظر من، این پرسش اخلاقی است، نه فقط فنی.
برای خواننده ایرانی که برای این ساعت هزینه گمرک و قیمت بازار آزاد را می‌پردازد و از گارانتی رسمی آمریکا هم بهره‌ای ندارد، این بررسی‌ها یک نتیجه عملی دارد: خرید را بر پایه چیزی بسنجید که واقعاً عرضه شده، نه وعده‌هایی که هنوز منتشر نشده‌اند. قیمت‌های ۳۹۹ و ۷۹۹ دلار مربوط به بازار آمریکاست و هیچ قیمت یا موعد داخلی از این اعداد قابل استنتاج نیست. این توصیه شاید ساده به نظر برسد، اما گران‌ترین اشتباه خریدار ایرانی، خرید بر پایه وعده است.
تصویری که از این بررسی‌ها برمی‌آید روشن است: تغییر امسال بیشتر در حسگرها، باتری و شارژ رخ داده و بخش مهمی از نرم‌افزار هنوز ناتمام به نظر می‌رسد. اینکه Readiness و Audio Intelligence در استفاده روزمره چقدر قابل اعتماد باشند، از این شواهد روشن نیست و پاسخش به به‌روزرسانی‌های بعدی و تجربه کاربران واقعی موکول می‌شود. من فعلاً همین را می‌گویم: سخت‌افزار جلو افتاده، نرم‌افزار باید ثابت کند.
