آیفون دوئو؛ وعده‌ی ساده‌ی اپل و واقعیت پیچیده‌ی روز اول
اپل آیفون دوئو، نخستین آیفون تاشوی خود را معرفی کرده است و همان‌جا این پیام را داده که آماده‌کردن برنامه‌ها برای این دستگاه کار دشواری نیست. اما تجربه‌ی روز عرضه به همین سادگی نیست. برداشت من این است که وعده‌ی اپل نه دروغ است و نه کامل؛ یک وعده‌ی مشروط است.
شرط پنهان این وعده روشن است: سازگاری آسان تنها برای برنامه‌هایی صادق است که توسعه‌دهنده‌شان از پیش دستورالعمل‌های اپل را رعایت کرده باشد. اپل معمولاً روش‌های مشخصی را توصیه می‌کند، اما تقریباً هیچ‌وقت نمی‌گوید چرا. وقتی هم که توسعه‌دهنده باید میان ساختن ویژگی تازه و هم‌ترازکردن برنامه‌ی قدیمی با توصیه‌های تازه یکی را انتخاب کند، اغلب سراغ ویژگی جدید می‌رود.
تا وقتی دستگاه تازه‌ای عرضه نشده، این انتخاب هزینه‌ای ندارد. با آمدن آیفون دوئو اما ناگهان حجم زیادی کار روی دوش تیم‌ها می‌افتد و زمان هم کم است.
یک نکته‌ی فنی این فشار را بیشتر می‌کند. توسعه‌دهنده‌ها می‌توانستند ظاهر برنامه‌شان را روی نسخه‌ی واقعی دستگاه یا در پیش‌نمایش ابزار Xcode ببینند، اما پیش‌نمایش آیفون دوئو تنها با نسخه‌ی ۲۷.۱ این ابزار اضافه شد که بعد از رویداد معرفی منتشر شد. Xcode ابزار رسمی اپل برای ساخت و آزمایش برنامه‌های iOS است؛ یعنی تا پیش از آن، بسیاری از توسعه‌دهنده‌ها تصویر دقیقی از رفتار برنامه‌شان روی این صفحه‌ی تاشو نداشتند.
در عمل سه حالت پیش رو است. برنامه‌ای که دست‌نخورده مانده، در مرکز صفحه‌ی داخلی و با نوارهای سیاه پهن در چپ و راست نمایش داده می‌شود. برنامه‌ای که دستورالعمل‌ها را رعایت کرده، بهتر دیده می‌شود اما اغلب کمی کمتر از کل صفحه را پر می‌کند و ممکن است کنترل‌هایش را با میزان بازشدن دستگاه جابه‌جا نکند. حالت سوم، برنامه‌ای است که واقعاً برای این فرم‌فاکتور نوشته شده و کامل کار می‌کند؛ همین حالت در روز اول کمیاب خواهد بود.
اپل برای پاسخ به پرسش‌های توسعه‌دهنده‌ها یک نشست گروهی یک‌ساعته برگزار کرد. بخش زیادی از پاسخ‌ها به همان توصیه‌ی همیشگی برمی‌گشت: اگر دستورالعمل‌ها را رعایت کنید، برنامه کار می‌کند. اما پرسش‌هایی هم بود که خود پنل اپل پاسخی روشن برایشان نداشت؛ از جمله اینکه برنامه‌ها می‌توانند جهت قرارگیری دستگاه را تشخیص دهند یا نه.
صفحه‌ی جلویی هم یکی از موضوعاتی بود که بیشترین تردید را داشت. وقتی آیفون دوئو بسته است، این صفحه مانند یک آیفون معمولی و کمی پهن‌تر کار می‌کند و با بازشدن دستگاه خاموش می‌شود، مگر در شرایط خاص. در رویداد معرفی فقط دو نمونه نشان داده شد: تماس FaceTime که هم‌زمان از صفحه‌ی جلویی و داخلی استفاده می‌کند، و حالت Kid Cue دوربین که انیمیشن Snoopy را نمایش می‌دهد تا کودک به لنز نگاه کند. اپل تصریح کرد اگر برنامه‌ای از دوربین استفاده کند می‌تواند صفحه‌ی جلویی را کنترل کند، اما اینکه این صفحه در چه کاربردهای دیگری قابل استفاده است هنوز روشن نیست.
زمان‌بندی هم به زیان توسعه‌دهنده‌هاست. آیفون دوئو تنها حدود شش هفته پس از انتشار iOS 27 عرضه می‌شود و هر سال هر تیم باید بخشی از وقتش را صرف سازگارکردن برنامه با نسخه‌ی تازه‌ی سیستم‌عامل کند. عده‌ای از باتجربه‌ها عمداً تا انتشار نهایی صبر می‌کنند، چون اپل در طول چرخه‌ی بتا تغییرات را ادامه می‌دهد و کار زودهنگام هدر می‌رود. حالا همان تیم‌ها باید هم‌زمان با این کار، برنامه را برای فرم تاشو هم آماده کنند.
تجربه‌ی گذشته هم نشان می‌دهد نمی‌توان انتظار سرعت داشت. شرکت‌های بزرگی مانند مایکروسافت و ادوبی از نظر تاریخی در پذیرش سریع دستگاه‌های تازه کند عمل کرده‌اند، چون بر اساس برنامه‌ی زمانی خودشان پیش می‌روند.
برای کسی که قصد دارد آیفون دوئو را همان روزهای اول تهیه کند، نتیجه روشن است: بخشی از برنامه‌ها شروع خوبی خواهند داشت و بخش قابل‌توجهی چند هفته عقب‌تر می‌مانند. اپل هیچ برآوردی از سهم برنامه‌های آماده در روز عرضه نداده و هیچ‌کس هم نمی‌تواند با اطمینان عدد دقیقی بدهد. صبرکردن برای نخستین موج به‌روزرسانی‌ها، انتخابی منطقی‌تر از خرید در روز اول به نظر می‌رسد.
